آموخته ام ... که هیچ کس در نظر ما کامل نیست تا زمانی که عاشق بشویم. آموخته ام ... که زندگی دشوار است، اما من از او سخت ترم. آموخته ام ... که فرصتها هیچ گاه از بین نمی روند، بلکه شخص دیگری فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد. آموخته ام ... که لبخند ارزانترین راهی است که می شود با آن، نگاه را وسعت داد. آموخته ام ... که نمی توانم احساسم را انتخاب کنم، اما می توانم نحوه برخورد با آنرا انتخاب کنم.. آموخته ام ... که همه می خواهند روی قله کوه زندگی کنند، اما تمام شادی ها و پیشرفتها وقتی رخ می دهد که در حال بالا رفتن از کوه هستید. آموخته ام ... که کوتاهترین زمانی که من مجبور به کار هستم، بیشترین کارها و وظایف را باید انجام دهم.

منبع: www.khalvat.com

لطفا برای دیدن عکس ها روی لینک های زیر کلیک کنید.

http://www.vitorm.webhs.org/blog/wp-content/images/imagem_pub_01.jpg

http://www.vitorm.webhs.org/blog/wp-content/images/imagem_pub_02.jpg

http://www.vitorm.webhs.org/blog/wp-content/images/imagem_pub_03.jpg

http://www.vitorm.webhs.org/blog/wp-content/images/imagem_pub_04.jpg

http://www.vitorm.webhs.org/blog/wp-content/images/imagem_pub_05.jpg

اگه به عکسا با دقت نگاه کنید چهره های انسان رو مشاهده می کنید (البته اگه بدون دقت نگاه کنید هم مشاهده می کنید  )

سلام دوستان گلم٬ پست امروزم مربوط میشه به زیباترین شعر استاد فریدون مشیری ( البته این نظر شخصی خودمه ) به نام کوچه.

یه سورپرایز بزرگ هم براتون دارم. با کلیک روی لینکی که در پایان همین پست قرار میدم میتونید شعر کوچه رو با صدای گرم خود استاد گوش بدید.

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد عطر صد خاطره پيچيد;

((يادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فروريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل سنگ

همه دل داده به آوای شباهنگ))

يادم آید تو به من گفتی: ((از اين عشق حذرکن

لحظه ای چند بر اين آب نظر کن

آب آینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از اين شهر سفر کن))

با تو گفتم: ((حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبو تر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم))

باز گفتم که: ((تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم))

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم

آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی

من از آن کوچه گذشتم؟!

شعر کوچه با صدای فریدون مشیری

این ترانه یکی از دوست داشتنی ترین ترانه هاییه که شنیدم. استاد احمدرضا نبی  زاده شاگرد استاد بزرگ فرامرز اصلانی زحمت خوندنشو کشیده و راستیتش نمیدونم شاعر این ترانه ی دلنشین کیه؟

اگه شما میدونید لطفاً به منم بگید٬ حالا زمزمه کنید و برید فضا:

. خود واقعی ما خداگونه است ، ولی با نادیده گرفتن آن وتوجه به امور بی اهمیت ، از این خود مقدس دور می شویم . آن قدر دور که کاملا متفاوت می شویم از خود واقعیمان و تو دوست من ، چه قدر شبیه خودت می شوی وقتی.........

 * نا مهربانی ها را با مهربانی پاسخ می دهی .
* به چهره های عبوس و اخمو لبخند هدیه می دهی .
* فریادهای حاکی از عصبانیت را با صدای بلند سکوت ، خاموش می کنی.
* در تمام کارهایت فقط به خدا توکل می کنی .
* بار همه زندیگیت را به خدا می سپاری .
* هر روز صبح تصمیم می گیری بهتر از دیروز زندگی کنی .
* به جای ترسیدن از موانع ومشکلات ، با شور و شادی به راههایی فکر می کنی که تو را به موفقیت می رسانند.
* ایمان داری که خواستن ، توانستن است.
* برای کمک به دیگران سر از پا نمی شناسی .
* همیشه به خیر و صلاح مردم کار می کنی .
* برای بد خواهانت برکت می طلبی .
* برای کوچکترین نعمتها هم خدا را شکر می کنی ( می دانم که هیچ نعمتی را کوچک نمی دانی )
* برای درگذشتگان طلب رحمت می کنی .
* از عزیزان از دست رفته به نیکی یاد می کنی .
* وقتی که میشنوی شخصی پشت سرت بد گویی کرده است ، تمام صفات خوب آن شخص را برای همه می گویی .
* هر روز خودت را با ترازوی پسری که در کنار ترازویش با جدیت در سرما وگرما درس می خواند ، وزن می کنی و آن کوچولوی درسخوان هر روز با تعجب فکر می کند که آیا این آدم هر روز وزنش فرق می کند؟ اما از این کار تو خوشحال می شود.
* گلها را آب می دهی و برگهای زرد وخشک آنها را جدا می کنی.
* هر روز به همسرت می گویی : چه قدر خوشبخت هستم که تو را دارم .
* صبحهای زود- با شادی وامید به روزی خوب - از خواب بیدار می شوی.
* اهداف بلند مدت و کوتاه مدت زندیگیت ، طعم معنوی دارند .

می گفت عا شقم ، دوستش دارم و بدون او هيچم و برای او زنده هستم...
او رفت و تنها ماند ....
زندگی کرد و معشوق را فراموش کرد...
از او پرسیدم از عشق چه می دانی ؟ برایم از عشق بگو....
گفت:عشق اتفاق است بايد بشينی تا بیفتد!!!
گفت:عشق آسو دگيست ,خيال است...خيالی خوش...
گفت:ماندن است ....فرو رفتن در خود است....
گفت:خواستن و گرفتن و برای خود کردن است....
گفت: عشق ساده ست ، همين جاست دم دست و دنيا پر شده از عشقهای زود....
گفت: عشق دروغی بیش نیست....

*********************************